u200d u200d یا علی امشب گدایت آمدهتشنه ی صوت صدایت امده آمدم درددلم افشا کنمامدم تا عقده ازدل وا کنم ای ابرمرد زمین و آسمان ازطفیل توست این کون ومکان ای که جبرییل واله ی پیمانه اتکعبه هم مست در میخانه ات نقطه ی چشم تو اوج هم دلیستنام توهم مست رخسار علیست عین تو سرچشمه های عاشقیستلام تو لازمه ی عاشق کشیست یا ی نامت از ید تو جان گرفتچون که یعقوب ازتو اب ونان گرفت حضرت جبریل که اعجازش دهندازکمالات تو پروازش دهند حضرت موسی پیمبر گرشدهتا ابد مدیون این در شده عیسی مریم اگر فرصت گرفتاول ازنام تو او رخصت گرفت گرکه نوح ازلطف تو دم میزندچون که با نام تو پرچم میزند حاجیان برکعبه گردر میزنندبوسه ها برروی حیدر میزنند آن که دشنام بر مسلمان میدهدپس چرا ندری سلمان میدهد یا علی سائل براین در میشومخاک پای کلب قنبر می

شش سال زمان زیادی نیست بخصوص وقتی در حبس و تبعید باشید.اما بیش از این هم نمی توانستند شما را تحمل کنند.بیش از این نباید می ماندید.بودنتان برای بعضی ها خطرناک بود؛ حتی وقتی سکوت می کردید و شب و روز به نماز و عبادت مشغول می شدید.اگر آزادتان می گذاشتند نهضتی بزرگ به راه می انداختید که شرق و غرب عالم از نور علم و ایمانتان پر می شد.آنوقت دیگر یک ستمگر غاصب نمی توانست خلیفه مسلمین باشد. فکرش را بکنید زندانبان نا نجیب شیفته رفتارتان شده بود چه برسد به مردم کوچه و بازار. مسمومتان کردند و بعد مثلاً پزشک فرستادند بالای سرتان تا نشان بدهند نگران حالتان هستند. پزشک که چه عرض کنم جاسوس بودند و دنبال آن دردانه می گشتند که بعد از شما قرار است طومار ظلم و ظالم را در هم بپیچد. وقتی خبر شهادت شما در شهر پیچید

درود خدا بر آخرین پیشوا، ذخیره روز مبادای جهان. آخرین روزنه امید بشر درتاریکخانه کفر و نفاق. اگر چه گلایه مندیم از ابر غفلتی که توفیق دیدار خورشید وجودتان را از ما گرفته است اما دلخوشیم به دست عنایتی که هیچگاه از سرمان بر نداشته اید. یا صاحب الزماناگر چه گلایه داریم از دنیایی که تمام قد "مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً" است؛ اما سرشار از امید، نگاهمان به روزی است«یمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلاً» به دستان مبارک شما محقق شود و آرزو داریم که سهمی هرچند کوچک در تحقق این آرمان بزرگ داشته باشیم. مهـدی کــه عـالمند رهیـن کـرامـتـشسر زد طلوع صبح نخست امامتشهمچون لباس کعبه که بر کعبه زینت است زیبا بود لباس امامــت به قامتشامروز شد امام ولی بوده است و هست تا صبح روز حشر به عالم زعامتششاعر: استاد ساز

حسین جان...

روزی که شود " اِذَا السَّمٰاء ُانْفَطَرَت "

وانگه که شود " اِذَا النُّجُومُ انْکَدَرَت "

من دامن تو بگیرم اندر " سُئِلَتْ "

گویم صَنَما " بِاَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَت "

عشق تو مرا " اَلَسْتُ مِنْکُمْ بِبَعید "

هجر تو مرا " اِنَّ عَذٰابی لَشَدید "

بر کنج لبت نوشته " یُحیِی و َیُمِیت "

مَنْ مٰاتَ مِنَ الْعِشقِ فَقَد مٰاتَ شَهید

سیّد علی حسینی خامنه ای

مناجات با امام زمان و اربعین در میان عاشقان عطر حضورت میرسدبا ظهور اربعین بوی ظهورت میرسد بیشتر از روز عاشورا به روز اربعین بر لبِ لب تشنگان جام طهورت میرسد بسکه در ماه صفر عالم حسینی میشوداز مسیر کربلا امواج نورت میرسد با چه شوقی اهل ایمان راهپیمایی کنندکاروان در کاروان بوی عبورت میرسد در تمام نوحه ها هستی و نوحه میکنیاز میان شورها نجوای شورت میرسد چیست موکبهای ما؟ میعادگاه وصل یارذی طُوی اینجاست، عطر کوهِ طورت میرسد هیچکس اینجا ندارد حاجتی جز روی تودارد از ره روز مُوفورُ السُّرورت میرسد یالثارات الحسینت میشود نزدیکتر نعرۀ یافاطمه از راه دورت میرسد گریۀ صبح و مسا کار خودش را کرده استغم مخور یابن الحسن، فجرِ سُحورت میرسد هر چه میخواهی بده فرمان، که ما آماده ایم این، اَناالمهدیست کز قلب صبورت

سلام آقا جانم
گنبدت سوسو زنان درشهرغوغا می کند/
قلب هردلداده رااین عشق،زیبا می کند/
می نهم دست ادب برسینه ام ای مهربان/
دلبرا،صحن وسرایت شوربرپا می کند/
آستان بوس توام تا زنده ام ای نازنین/
نوکری درآستانت جان مصفا می کند/
ای رئوف آل طاها، دستگیری کن زما/
لطف اولاد علی صدها گره وا می کند/
حال که درصحن و سرای پرشور رؤوف آل طاها آقا علی ابن موسی الرضا ع توفیق خدمت ونوکری دارم ونایب الزیاره شما خوبان هستم.

اگرچه شعر برایت به سینه ام دارمبرای تا تورسیدن چقدر کم دارمتو از وجود پُری... بی نهایتی... محضیمنی که آمده ام رنگی از عدم دارممن از حوالی آن کوچه های بارانی استکه در هوای شما باد در سرم دارمگدا شدم به در خانه تو آمده امچقدر خوب که ارباب با کرم دارمنفس به سینه ام افتاده باز دلتنگمچقدر حسرت یک لحظه بازدم دارم«رواق منظر چشم من آشیانه توست»عجیب نیست که ایمان به پا قدم دارمدو دسته اشک گرفته است هیاتی در منمیان شور غزلخوانی ام دو دم دارمامیر قافله عشق گفته است که مندرون سینه عشاق هم حرم دارم

رسول خدا (ص) خوب می دانست که زمان پرکشیدنش نزدیک شده است. ماه های آخر سخنانش بیشتر به وصیت شبیه بود. در آخرین حج به یارانش فرمود:"مناسك خود را از من فراگيريد، شايد بعد از امسال ديگر به حج نيايم"در بازگشت از همان حج بود که وصی و جانشین خودش را نیز تعیین فرمود. در جای دیگر نیز فرمود: "نزديك است فراخوانده شوم و دعوت حق را اجابت نمايم و من دو چيز گران در ميان شما مى گذارم و مى روم: كتاب خدا و عترتم، اهل بيتم... و خداوند لطيف و آگاه به من خبر داد كه اين دو هرگز از يكديگر جدا نشوند تا كنار حوض كوثر بر من وارد شوند. پس خوب بينديشيد چگونه با آن دو رفتار خواهيد نمود"روز واقعه فرا رسید حال پیامبر (ص) به وخامت گرایید. پيامبر (ص) علی (ع) را نزد خود فراخواند. او را مدتی طولانی در آغوش گرفت تا اینکه بيهوش